بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله وحده والسلام والصلاة علی من لا نبی بعده.

در آغاز دوست دارم به دو نکته اشاره کنم:

اول: باور به توهین کردن یا لعنت فرستادن ندارم. و میدانم این گونه اعمال راه به جایی نمی برند و انسان را به هدف نزدیک نمی کنند.

اما بعضى جاها آدم دیگر مجبور می شود پیروان یک عقیده باطل را نادان بنامد! خصوصاً وقتیکه آنها مقدسات را لعن و نفرین می کنند حد اقل حق داریم که ایشان را جاهل و نادان بدانیم.

 دوم: همزمان با نوشتن این کتاب کشف کردم که اگر پیروان حق به اندازه هواداران باطل کوشش کنند زبان باطل بسته می شود و چون دلیل ندارد به گوشه ای می خزد و در میدان اینهمه جولان نمی دهد!

ولی افسوس که پیروان حق به اندازه لازم سعی نمی کنند و رهروان باطل شب و روز در تلاشند.

دانش جرم شناسی

علم جرم شناسی به انکار یا ظاهرسازی متهمان توجه ای ندارد افسانه سرایی مجرمان ما یا مغرضها نمیتواند آگاهان به این علم را از کشف حقیقت بازدارد.

مثلا در داستان یوسف u و زلیخا می بینیم:

زلیخا می خواهد یوسف را از راه بدر کند اما یوسف قبول نمی کند زلیخا طرح جرمی را می ریزد درها را می بندد و یوسف را وسوسه می کند یوسف همچنان انکار می نماید زلیخا می خواهد او را مجبور کند اما یوسف به طرف در میدود زلیخا پشت سرش دویده دستش به پیراهن میرسد و پیراهن یوسف پاره می شود در این لحظه در باز شده و بین دو لنگه در، شوهر زلیخا با همراهان ظاهر می گردد. حالت آشفته زلیخا و یوسف نشان از جرمی دارد!

زلیخا پیش دستی کرده و می گوید:

﴿قَالَتْ مَا جَزَاءُ مَنْ أَرَادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً إِلاَّ أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذَابٌ أَلِیمٌ﴾. (سوره یوسف آیه25).

{سزای کسیکه نسبت به زن تو اراده بدی داشته باشد چیست جز آنکه زندانی یا شکنجه شود!}

 بیبینید زلیخا چگونه دروغ می گوید او جرم یوسف را ثابت نمی کند آنرا امری واضح و روشن تر از آفتاب جلوه میدهد او مرحله بعدی، یعنی چگونکی سزای جرم یوسف را مطرح میسازد.

ظاهرا در مقابل این زن مکار، یوسف بازنده است، همه چیز به نفع زلیخاست.

او زن است و معمولاً در این گونه حوادث زن مظلوم است و قاضی خود نیز در این قضیه ذینفع است، اگر زنش متهم شود آبروی او نیز میریزد. در مقابل، یوسف موقعیت اجتماعی ممتازی ندارد زبان چرب و نرمی نیز ندارد بسادگی می گوید: ﴿هِیَ رَاوَدَتْنِی عَنْ نَفْسِی﴾. «زلیخا از من گناه می خواست».

اما دخالت هوشمندانه یک همراه عزیز مصر که اتفاقاً ازخویشاوندان زلیخا بود صحن را عوض کرد.

﴿وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِنْ أَهْلِهَا إِنْ کَانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْکَاذِبِینَ * وَإِنْ کَانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَکَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصَّادِقِینَ * فَلَمَّا رَأى قَمِیصَهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ إِنَّ کَیْدَکُنَّ عَظِیمٌ﴾. (یوسف آیه 26تا 28).

وگواهی داد شاهدی از خویشاوندان زلیخا که اگر پیراهن یوسف از جلو پاره شده باشد پس زلیخا راست می گوید و یوسف از دروغ گویان است اما اگر از پشت سر چاک باشد پس زلیخا دروغ گو و یوسف راست گوست!

شوهر دید پیراهن از پشت سر پاره شده (همه چیز را فهمید) و به زلیخا گفت: این گناه و مکر توست براستی که مکر شما زنان خیلی بزرگ است. 

بدون شک زلیخا تا آخر هم گناه خود را نپذیرفت اما دلیل تراشی و بهانه سازی او، شوهر را قانع نکرد او شاید گفته بود که یک لحظه یوسف در کشمکش، تصادفا پشت به من کرد و پیراهنش پاره شد و از این حرفهای بی دلیل که گفتنش آسان است! اما شوهر با هوش تر از اینها بود که دیگر گول بخورد دلیل جرم، خیلی قوی بود.

 این است فایده دانش جرم شناسی، هر چقدر هم یک طرف طرار و مکار و حیله گر باشد باز شاهد جرم رسوایش میکند.

در این کتاب با همین روش دعوای شیعه و سنی مبنی بر راست یا دروغ بودن غدیرخم و جانشینی علی و شکسته شدن پهلوی فاطمه را به محک می کشیم و بی اعتنا به جار وجنجال و دعوا و مکر طرفهای دعوا به کمک علم جرم شناسی ثابت می کنیم که حقیقت چیست و کی دروغ گوست. درست مثل پیراهن پاره یوسف که زبان چرب و نرم زلیخا را از تاثیر انداخت.

ماجرا چیست؟

 اهل تشیع می گویند: حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) در آخرین سال عمر با برکت خویش به سفر حج رفتند و در بازگشت، کاروان عظیم همراه خود را در محلی بنام غدیرخم متوقف کردند و سپس در جمع آنها اعلان فرمودند که الله جل جلاله علی را بعد از من رهبر شما تعیین فرموده اند و علی جانشین من است.

اهل تشیع می گویند: پس از این اعلان مردم به علی تبریک گفتند.

به روایت اهل تشیع 70 روز بعد از این حادثه، حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) دار فانی را وداع گفته و به جهان باقی شتافتند. و اصحاب او بلا فاصله حکم را تغییر دادند و علی را کنار زدند و ابوبکر را بر کرسی خلافت نشاندند، و به این نیز بسنده نکردند و به خانه علی هجوم برده و در خانه را سوزانده و وارد خانه شدند و به گردن علی ریسمان انداختند و او را کشان کشان به مسجد بردند و در این گیرو دار پهلوی فاطمه شکست و عمر یا غلام عمر فاطمه را که پشت در گیر کرده بود با فشاردادن در له کرد تا آنجا که حضرت فاطمه سقط حمل نمود و جنین شیشماهه اش مرده به دنیا آمد!

به روایت اهل تشیع عمر و یارانش همچنان علی را کشان کشان به داخل مسجد بردند و هر چی سعی کردند علی دست مشت کرده خود را باز نکرد و به همین اکتفا کردند که دست علی به دست ابوبکر بخورد و بیعت انجام گیرد!

پس از این واقعه بروایت شیعه حضرت علی 25 سال سکوت کرد تا مردم او را خلیفه کردند.

حالا شیعه چی میخواهد؟ شیعه می گوید: لازمه ایمان است که ما حق را از آن حضرت علی بدانیم و ابوبکر و عمر را غاصب به شمار آوریم و از آنها متنفر باشیم!

 البته تمام خواست شیعه به این خلاصه نمی شود. آنها میگویند در پی آن، لازمه ایمان است که مسلمانان برداشت شیعه از اسلام را بپذیرند. عبادت و دعا، نماز و روزه، حج و جهاد، بر اساس فقه شیعی باشد. و از مردگان صالح حاجات خود را بخواهند و دور قبور آنها طواف کنند!

حالا بیبینیم طرف دیگر دعوا چه می گوید؟

طرفداران عمر (سنی ها) می گویند: نه خیر، این داستان از پایه دروغ است. نه حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) در غدیر خم علی را جانشین خود کرده نه کسی ایشان را مجبور به بیعت کرده نه به خانه فاطمه حمله شده نه پهلوی فاطمه شکسته است. همه این حرفها دروغ بلکه سه روغ است! و داستانی خیالیست پایه و اساس و ریشه ندارد!

حالا آیا به کمک دانش جرم شناسی می توانیم حقیقت را در یابیم؟ جواب این است که بدون شک و تردید بله.

 به مدد علم جرم شناسی می توان دریافت که سنی راست می گوید یا شیعه!

نخست بیایم طرفهای موثر در این داستان را مشخص کنیم:

اول= الله جل جلاله که حضرت علی را منصوب کرد.

دوم= حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) که جانشینی حضرت علی اعلام کرد.

سوم= خود حضرت علی.

چهارم= دشمنان حضرت علی به گفته شیعه: (عمر و ابوبکر).

پنجم= عامه مردم یعنی مهاجرین و انصار.

ششم= طرفداران علی یعنی شیعه ها.

هفتم= طرفداران عمر یعنی سنی ها.

بعد بیایم به رفتار هر کدام بدقت نطر کنیم. این ما را به کشف حقیقت رهمنون می کند.

نقش الله جل جلاله در این ماجرا

اگر حکایت شیعه ها را قبول کنیم آنوقت حق داریم از نقش الله جل جلاله تعجب کنیم و مجبوریم این سوال را مطرح کنیم که چرا رب العالمین در کلام خود، در قرآن، ذکر صریحی از این مسئله مهم به میان نیاورده است. چرا از تقسیم ارث گرفته تا داستان اصحاب کهف، تا داستان تولد بچه حضرت زکریا، تا صدها موضوع دیگر موضوعی نیست که قرآن به آن نپرداخته باشد.

اما حرف به این مهمی (جانشینی علی را ) حرفی که به گفته شیعه در طول و عرض اسلام تاثیر دارد را نادیده گرفت و هیچ سخن صریحی در این باره نیست؟ چرا الله امامی که تا کنون 1200 سال است حکومت می کند (مهدی) و قرار است به گفته شیعه تا قیام قیامت حکومت کند را قابل ندیده که یادی از او کند و نام او را ولو در یک آیه ذکر کند! نام و اسم ذوالقرنین و قصه اش دو صفحه قرآن را پر کرده! چرا از علی ذکری نیست؟

این سوال را با دو طرف دعوا مطرح کنیم این جوابها را می شنویم.

سنی می گوید: نگفتیم، نگفتیم که این داستان از اساس بی بنیاد و دروغ است! اگر علی جانشین پیامبر میبود حتماً در قرآن صریحاً ذکر میشد!

شیعه می گوید: این درست که نام علی در قرآن ذکر نشده اما به آن اشاره شده و با تاویل می توان فهمید که حد اقل منظور 140 آیه از قرآن علی است! و برای این صراحتا ذکر نشده که ترس از آن بوده که مخالفان قبول نکنند و اسلام از بین برود!

 سنی می گوید: چه حرفها!! در 100 آیه اشاره شده در یک آیه به صراحت نیامده؟! صراحت را که مردم قبول نکنند اشاره را چگونه قبول می کنند!! چه حرفها!! ترس از کی بوده؟ چرا قرآن وقتی لات، عزی و منات را بد گفته از کسی نترسیده؟ چرا مشرکین و پدرانشان را وعده به جهنم داده از کسی نترسیده؟ چرا وقتی بر خلاف رواج مسلم عربان، زن پسر خوانده محمد (صلى الله علیه وسلم) را به عقد حضرت محمد در آورده از کسی نترسیده؟ چرا وقتی قبله را از بیت المقدس به کعبه تغییر داده، واهمه ای نداشته؟!

چرا وقتی یهود و نصارا را باطل در باطل دانسته از کسی نترسیده؟ چرا وقتی که اعلان کرده مشرکین حق حج کردن را ندارند از کسی نهراسید؟

چرا وقتی به عربان گفت پدران و مادران شما در جهنم هستند چونکه بر شرک مرده اند از کسی نترسیده؟

شیعه همچنان اصرار دارد که نه خیر مسئله جانشینی علی مهم تر بوده و از عمر و ابوبکر ترسیده.

سنی می گوید: قرآن که ترسیده، شما چرا در آذان را روزی سه 3 بار با صدای بلند اعلان می کنید! چطور ممکن است که الله در قرآن ذکر نکند و بلال در آذان بگوید: أشهد أن علی ولی الله؟

شیعه می گوید: این آذان زمان رسول الله نیست ما بعد ها بخاطر تبرک نام علی را در آذان داخل کردیم!

سنی می گوید: پس در قرآن هم برای تبرک داخل کنید تا این آخرین رشته شما با اسلام پاره شود و خیال ما و خیال شما راحت شود و هر کدام راه خود را برویم.

سنی میگوید: در تاریخ یک مورد مشابه نیست که الله اراده ای کند ولی از مردم پنهان نماید. الله که مصلحت دیده نگوید، پیامبر چرا مصلحت ندیده و گفته؟!

 خلاصه این بگو ومگو پایان ندارد حالا شنوینده خود قضاوت کند و اگر هنوز سر در گم است بخش بعدی را بخواند.

نقش حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) در افسانه غدیر خم

اگر خوب فکر کنیم نقشی که اهل تشیع در افسانه غدیر خم برای حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) قائل شده سرا پا توهین به رسول الله است! اگر داستان غدیر خم راست باشد آن وقت جواب این سوالها چیست؟

دلیل وصلت های متعدد رسول الله با دشمنان علی چیست؟

چرا حضرت محمد با به زنی گرفتن دختران دشمنان علی، پایه های حکومت او را سست کردند؟

برای درک صورت مسئله مثالی میزنم:

در طلوع اسلام، حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) با ابو جهل در حال جنگ بودند! حالا اگر در این گیرو دار با دختر ابو جهل عروسی میکردند و در همان حال اجازه میدادند که او پدر خود را روزانه یا هر وقت که خواست ببیند آنوقت کار از دو حال خارج نبود. یا به دختر ابوجهل هزار در صد اطمینان داشتند و یقین داشتند که او رازها را به بیرون نمی برد و با پدرش در توطئه شریک نمی شود! و یا باید ایشان را به بی تدبیری متهم میکردیم که مگر زن قحط بود رفتند با دختر ابوجهل عروسی کردند تا رازها و اسرار حکومتی به ابو جهل برسد.

حالا شیعه می گوید: ابوبکر و عمر با حضرت محمد در حال جنگ پنهان و منافقانه بودند و هر کس میداند که رسول الله منافقان زمان خود را می شناختند و شیعه هم قبول دارد که رسول الله با دختران عمر و ابوبکر و ابوسفیان عروسی کردند و معاویه برادر زن ایشان شدند. و قبول دارد که چند زن دیگر پیامبر هم از خویشاوندان ابوبکر و عمر و یا دشمنان دیگر حضرت علی بودند. و شیعه این را هم می گوید که همسران پیامبر خائن و توطئه گر بودند و در غصب خلافت با ابوبکر و عمر همدستی کردند.

و شیعه این را هم منکر نیست که عمر و ابوبکر و ابو سفیان و معاویه هر وقت که می خواستند می توانستند به ملاقات دختر یا خواهر یا فامیل دیگر خود به خانه پیامیر بروند. پس حق داریم بگویم که شیعه با داستان سرایی در باره غدیرخم دارد به حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) توهین می کند و ایشان را بی تدبیر (زبانم لال) معرفی می نماید، و با زبان بی زبانی می گوید که آن حضرت نیز در پایمال شدن حق علی مقصر بوده اند.

شیعه برای هر ایرادی از شکم خود جوابی می سازد برای او مهم نیست که جوابش پایه علمی دارد یا نه او فقط می خواهد خود را از تنگنا خارج کند، و بهانه می تراشد تا چند روز دیگر مذبوحانه با عقاید باطل خود زندگی کند.

اینجا شیعه می گوید:

رسول الله به خاطر مصلحت های سیاسی و هدفهایی مهم تر با دختران این افراد عروسی کردند.

و این جالب است که بدانیم عوام شیعه بر اساس فطرت ساده خود همان حرفی را می گویند که نتیجه منطقی این داستان دروغ است عوام شیعه چون به افسانه غدیرخم چشم بسته ایمان دارند لذا از رفتار پیامبر متعجب می شوند.

زمانی که شیعه بودم(نویسنده که اکنون به فضل الله به اسلام بازگشت) چند بار شنیدم که شیعیی متعجب میگفت:

«قربان حضرت محمد بروم عجب کاری کرده هرچی آدم بد بوده را دور خود جمع کرده و با آنها وصلت نموده».

این بیچاره ها نمی دانند که گفتن این جمله هر چند با پیشوند (قربان و صدقه حضرت محمد بروم) شروع شود باز نوعی کفر گویی است. اما عالمان شیعه اینرا میدانند که اگر چنین بگویند رشته خود را بطور کلی با اسلام پاره می کنند پس مجادله نموده و مجادله کردن هم آسان است می گویند: حضرت بخاطر پیشرفت اسلام ازدواج های سیاسی و مصلحتی کرده اند.

ما جواب این حرف شیعه را میدهیم ولی مطمئن نیستم که فوراً از جیب خود دلیل نو و بی پایه دیگری را بیرون نکشند.

آیا عروسی های پیامبر و دختران ایشان بر اساس مصلحت های سیاسی بوده؟

 نه نبود به هزار و یک دلیل و ما فقط چند تا را می نویسیم:

1- حضرت محمد فقط 4 دختر داشتد و اگر می خواستند آنها را قربانی پیشرفت اسلام کنند باید به حضرت علی زن نمی دادند زیرا علی در هر حال مطیع و پیرو ایشان بودند. می گویید به علی اگر زن نمی داد حسن و حسین پیدا نمی شدند بسیار خوب پس به عثمان باید دختر نمی دادند! عثمان رییس قبیله بنی امیه که نبود، و همین بس بود دختر ابوسفیان، دختر رییس قبیله بنی امیه، زن پیامبر بود. اگر ازدواج های مصلحتی قبیله بنی امیه را به راه میاورد همین بس بود و نیازی نبود که حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) به یک فرد غیر موثر از همان قبیله یعنی حضرت عثمان زن بدهد! شما بگویید حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) هزار دختر داشته یا 4 دختر؟! یکی را به عثمان داد بس بود اگر مصلحت های سیاسی در کار می بود.

می بایست که دختر دوم را به رییس یک قبیله قدرت مند عرب میداد اما دختر دیگر را هم به عثمان داد پس چه نتیجه می گیریم؟ در می یابیم که این دلیلی که علمای شیعه برای عمل رسول الله ذکر می کنند (که برای پیشرفت اسلام ازدواج های سیاسی کردند) حرفی بی پایه و دروغ است. چرا دروغ است؟ چون دو دختر به عثمان داده تا دل او را بدست آرد (به زعم شیعه) تو گویی در دنیا مرد دیگری نبوده تازه این تدبیر پیامبر (به زعم شیعه) بی فایده بوده بلکه ضرر هم داشته و عثمان از موقعیت خود استفاده عکس کرد و حق علی را خورد و گفت تو بر من چه امتیازی داری اگر یک دختر پیامبر زن توست! دو تا را به من داده پس خواهش می کنم که در صف خلافت نوبت را رعایت کن و بعد از من بایست!!

 شیعه هر چقدر هم سعی کند که رفتار حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) را با فرضیه های خیالی موجه کند باز این داستان غدیر و آن عملکرد پیامبر هیچ تناسبی با هم ندارند و ناچاریم یکی از دو نتیجه زیر را بگیریم!

 1- یا داستان غدیر دروغ است!

2- یا رسول الله خود شان علی را در موضع ضعیفی قرار دادند و مخالفانشان را پرو بال دادند.

 در ازدواج های متعدد پیامبر نیز دخیل نبودن مصلحت های سیاسی آشکار است. ما به یک مثال بسنده می کنیم!

حضرت محمد با دختر بیوه عمر (بزعم شیعه بزرگترین دشمن علی و اسلام!!!) وقتی عروسی کردند که حکومت اسلامی ریشه دوانده بود و حضرت نیازی به عمر نداشتند بنظر شما اگر با دختر عمر عروسی نمی کردند حضرت عمر رسول الله را رها میکرد؟ عمر دختر بیوه خود را به ابوبکر و عثمان عرضه کرد هر دو سکوت کردند. او به پیامبر از رفتار دو دوست خود شکایت کرد پیامبر فرمود: حفصه شوهری بهتر از عثمان خواهد یافت و خودشان حفصه را خواستگاری کردند! و بعد از عروسی، ابوبکر به عمر گفت: رسول الله پیش من از دختر تو یادی کرد فهمیدم قصد خواستگاری دارند به همین دلیل و قتی به من گفتی سکوت کردم. ببینید ابوبکر دوست پیامبر بود از زمان جاهلیت با هم دوست بودند. و وقتی هم که رسول الله، پیامبر و حاکم شبه جزیره عرب شدند باز رازهای خصوصی خود را با این دوست قدیمی و یار غار خویش درمیان میگذاشتند.

ببینید وقتی حاکم سرزمینی به بزرگی عربستان بودند باز بین همه زنان، دختر بیوه یار خود (عمر) را می پسندند.

 با این دلایل آشکار باز علمای شیعه شیطان سرایی می کنند و افسانه می بافند نه شرمی دارند نه حیایی! نتیجه منطقی از عمل رسول الله را وارونه مینمایند اگر به کسی بر نخورد می گویم یک علت تاخت وتاز.

علمای شیعه در میدان خیالبافی این است که مخاطبان آنها مردمی جاهل هستند که از دین و تاریخ و منطق و چیزی نمی فهمند! درست مثل من که وقتی برای بچه 4 ساله ام داستان می گویم هر طور که میخواهم در میدان خیال جولان میدهم!

 آنوقت فهمیدم که بچه ام بزرگ شده که گفت: بابا مگر اسب هم بال دارد؟ شنوندگان شیعه کی به سن عقل میرسند؟

آیا رسول الله اصلاً مصلحت گرا بودند؟

نه به هزار و یک دلیل و ما بعضی را می نویسیم.

1- اگر رسول الله کوچک ترین اهمیتی برای رسومات جامعه یا حرف یا عکس العمل مردم قائل می بودند هرگز با حضرت زینب زن مطلقه پسر خوانده خود عروسی نمی کردند! زیرا زن پسر خوانده در نزد عربان جاهلیت مثل مادر و خواهر حرمت داشت! اما رسول الله بی توجه به عادات مردم با زینب عروسی کردند!

2- اگر منافقان برای رسول الله مهم بودند مسجد آنها را در کنار مسجد قبا (مسجد ضرار آنها را) خراب نمی کردند و با آنها مدارا مینمودند همانطور که به زعم شیعه با عمر و ابوبکر مدارا کردند! آیا جرم مسجد ضرار سازان بزرگ تر بود یا جرم خورنده گان حق علی؟!

3- اگر مردم در نزد رسول خدا وزنی میداشتند آنوقت از خدایان آنها بد نمی گفتند آنوقت لات و منات و عزی را بت های بی ارزش خطاب نمی کردند! این حرفها آنقدر در نزد مشرکین گناه بزرگ بود که بالآخره قصد جان آن حضرت را کردند برای درک بهتر موضوع تصور کنید که کدام حرف از دو حرف زیر شیعه ها را به بیشتر خشم میاورد.

- اینکه بگویم حضرت حسین و حسن و علی قدرت دخالت در امور را ندارند و حرفهای ما را نمی شنوند و باید قبر طلایی آنها ویران و با خاک یکسان شود و کسانیکه از آنها حاجت می خواهند مشرکند و باید کشته شوند! مهم تر است.

یا اینکه بگویم فلان جانشین است یا بهمان جانشین است؟

4- اگر رسول الله مصلحت گرا می بودند باید بت های داخل کعبه که هنوز معبود خیلی از قبایل عرب بودند را بلا فاصله بعد از فتح مکه خرد نمیکردند!

5- اگر مصلحت گرا بودند قبله را عوض نمی کردند کاری که به تعبیر قرآن بر مردم خیلی گران آمد!

در عوض کردن قبله یک نکته جالب در رابطه با بحث ما هست!

حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) ناگهان در سر نماز تقریباً 120 درجه چرخیدند و از بیت مقدس روی خود را به سوی کعبه برگرداندند! مردم حیرت کردند. و فقط 10 نفر از افرادی که پشت ایشان نماز می خواندند پیروی نموده و بقیه به روال عادی نماز خواندند بعد از نماز رسول الله آن ده نفر را مژده به بهشت دادند و به این ترتیب بقیه اصحاب را نوعی گوشمالی دادند که چرا فوراً و بی چون و چرا از من پیروی نکردید و منتظر توضیح شدید!(عشره مبشره)

 حالا اهل تشیع چنین پیامبری را مصلحت گرا مینامد و به سازش کاری متهم می کند!!

چرا انتقال به بدترین روش؟

در افسانهای که شیعه ساخته پیامبر اکرم به صورت غیرمسقیم متهم می شوند که بدترین راه را برای انتقال قدرت انتخاب کرده اند زیرا آنها می گویند که ایشان تمام عمر چیزی نفرمودند و منتظر دو ماه آخر عمر خود شدند یعنی وقتیکه فرصت کم بود مسئله را به صورت یک جمله دو پهلو عنوان کردند.

دوماً: همواره دشمنان علی را به خود نزدیک میکردند و آنها را وزیر و سرپرست و فرمانده لشکرها قرار میدادند، حتی هنگامیکه خودشان به جنگ تشریف نمی بردند عوض آنکه فرماندهی را به علی دهند به افراد مختلفی دادند که اکثراً دشمنان علی بودند حتی عمرو بن عاص و خالد بن ولید را نیز فرمانده سپاه کردند!

شیعه اینطور وانمود می کند که اگر حضرت محمد از اول علی را جانشین میکردند کل دنیا می شورید و طغیان ها میکردند و این حرف کاملاً نادرست است و فقط به این دلیل عنوان می شود که شیعه نمی تواند رفتار حضرت محمد را با بهانه بهتری توجیه کند و جرأت انتقاد علنی از رسول الله را ندارد این آنها را از اسلام خارج می کند و توان تخریب از درون را از آنان می گیرد.

خلاصه اگر داستان ریسمان انداختن به گردن علی و شکسته شدن پهلوی فاطمه حقیقت داشته باشد یک عامل همانا همین بال و پرگرفتن و میدان یافتن حضرت ابوبکر و عمر در زمان رسول الله است سوال اینجاست که کی به ابوبکر و عمر فرصت ومیدان داد و آنها را در پست های حساس تا آخرین لحظه ابقا کرد؟! چرا آنها در موقعیتی قرار داده شدند که پس از وفات پیامبر، جانشین رسمی ایشان را آنقدر بی قدرت یافتند که در گردنش طناب انداخته و این سو و آن سو کشیدند و زنش را زخمی کردند و آب از آب تکان نخورد؟! شیعه جواب دهد که مسبب اصلی کی بود؟ ما می گوییم داستان غدیر افسانه است! شما بگویید اگر نیست اگر افسانه نیست! پس جواب سوال ما چیست؟

چرا ندانم کاری

در افسانه شیعه اگر به دقت بنگریم رسول الله به ندانم کاری متهم شده اند رسول الله که جای خود دارد این حشرات حتی الله را به ندانم کاری متهم میکنند البته به زبان نمی گویند ولی حرف آنها این معنی را دارد! اول بگویم که لازم نیست آدم چیزی را صراحتاً بگوید. از خود حرف می توان فهمید که حاصل سخن چیست مثلاًَ اگر سنی افسانه بسازد که گنجی زیر زمین پنهان بود احدی از جن وانس از آن خبر نداشت غیر از حضرت علی. احدی از رمز گشودن صندوق خبر نداشت مگر حضرت علی. بعد ادعا کند وافسانه بسازد که پول این صندوق کم شده کسی به آن دستبرد زده حالا هر چقدر هم که قربان صدقه حضرت علی برود با آن حرفهای که اول گفته ایشان را متهم می کند (منظور ما نیست که شیعه به زبان می گوید) اما با این داستان سرایی های رکیک حرفش هیچ توجیه دیگری ندارد جز اتهام زدن به رسول الله.

و در اینجا الله را هم ندانم کار معرفی می کند:

اول: می گویند: تمام عمر چیزی از جانشینی علی نگفته بخاطر ترس از مردم.

دوم: می گویند: حضرت محمد آخر عمر گفته ولی میدانسته که بی فایده است!

سوم: می گویند: الله در قرآن هم ذکر نکرده چون میدانسته قرآن را تغییر میدهند.

چهارم: می گویند: علی را گفته ساکت بنشین چونکه اعتراض و جنگ ضرر دارد و فایده ندارد حتی خلیفه هم شدی فدک را پس نگیر. و عملاً به همان حال بگذار که ابوبکر گفته بود فقط به پیروانت بگو که بعد از گذشت دویست سال بگویند ای فدک وای فدک!

پنجم: می گویند: حالا به شیعه دستور داده که بعد از دویست سال داد بزند!!.

 الله، محمد، علی، مومنان، همه سکوت کردند و وظیفه داد زدن و داد خواهی و اعتراض را گذاشتند به عهده کسانی که عید نوروز مجوسی ها را 14 روز جشن می گیرند و عید قربان مسمانان را یک روز (در آن یک روز قربانی هم نمی کنند) این آدم های دلسوز به دین اسلامی یا مجوسی{شما بگویید کدام} را مامور کرده که حق علی را بگیرند.

ششم= الله، محمد، علی مانع عمر و ابوبکر نشدند گذاشتند آنها حق را بخورند و با خیال راحت تا دم مرگ حکومت کنند آنوقت به مهدی دستور داده که بعد از هزاران سال بیاید برود سر قبر عمر و ابوبکر و آن دو را از قبر بیرون بکشد و شلاق بزند.

میدانید چرا افسانه سرایان شیعه به جای شمشیر از شلاق استفاده می کنند؟

چونکه مرده را دوباره کشتن لطفی ندارد!! شلاق زدن بهتر است!

به گمانم اگر مسابقه خیالبافی برگزار شود این داستان شیعه ها مقام اول را کسب کند و بنظرم اگر مسابقه ای برای انتخاب احمق ترین و کودن ترین افراد برپا شود باور کنندگان این افسانه ها شانس خوبی برای اخذ جوایز دارند!

توجه کنید که همین خارج کردن مرده ها از قبر و شلاق زدن آنها (بخاطر آنکه دل علمای شیعه خنک شود) بهترین دلیل است که اهل تشیع ایمان واضحی به آخرت ندارند والا باید میدانستند که در مقایسه با عذاب قبر، شلاق خوردن مثل شوکلات خوردن است!

چه نیازی به مصلحت گرایی بود!

در حدیث صحیح از رسول الله نقل شده.

(الله از سه شخص بدش میاید یکی از آنها پادشاه دروغگو است!)

 چرا چون پادشاه نیازی به دروغ گویی ندارد! پادشاه هر چقدر که قدرتمند تر باشد همانقدر باید از سازش و مصلحت گرایی فاصله بگیرد.

قدرت حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) دائما در حال افزایش بود. ایشان جهان را در پیچ جدیدی قرار دادند شاید ظهور محمد (صلى الله علیه وسلم) بزرگترین واقعه تاریخ باشد روز به روز بر قدرت و مقامشان افزوده می شد! ایشان پادشاهی توانمند بودند! و از هر چیز بالاتر ایشان پیامبری عظیم شان بودند مردم مدینه و مهاجرین مکه برای یک حرف ایشان جان میدادند حتی از مو و لباس و آب دهان ایشان تبرک میخواستند گاهی آنقدر زیاده روی میکردند که پیامبر منع شان میکرد. حاضر بودند بخاطر یک حرف او، پدر یا پسر، یا برادر خود را بکشند وعملا نیز کشتند. حاضر بودند به خاطر حرف او از دین و خانه و دیار دست بکشند و عملا هم دست کشیدند! در آخرین سالهای حکومت خود، حضرت محمد تمام پادشاهان جهان را به اسلام فرا خواندند و عملاً نیز جنگ با ابرقدرت روم را شروع کردند!

چنین شخصی چه نیازی داشت که مصحلت گرایی کند (آنهم با دو نفر از امتی خود)؟!.

اگر فرضاً حضرت و عمر و ابوبکر پادشاهانی بودند که حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) برای پیش برد کار خود با آنها متحد شده بود باز میشد گفت که با آنها سازش کرده که در ازای پیشبرد اسلام حضرت علی را میدان ندهد! و قربانی کند. اما آن دو نفر در تاریخ به حیث دو فرد عادی بودند اگر سلسله مراتب قبیلوی را نگاه کنیم می بینیم انصار در مدینه و ابوسفیان و دیگر بزرگان در مکه از آن دو و دوستانشان قوی تر بودند! خود حضرت علی نیز از لحاظ قبیلوی بالاتر از عمر و ابوبکر بود من نمی فهممم این مردم چه می گویند آخر عمر و ابوبکر که ارتش منظمی نداشتند پشت آنها باید به همین قبایل گرم می بود و آنها از لحاظ قبیلوی در موقعیت ممتازی نبودند!

 پس آنچه که ابوبکر را بر خلافت نشاند نه زور قیبله ای بود نه ارتش منظم. صحابه اورا فقط به این خاطر خلیفه کردند که نزدیکترین یار رسول الله بود و بیش از همه مورد توجه ایشان.

اگر غیر از این بود حد اقل انصار قدرتمند مدینه هرگز قبول نمی کردند! که خسر الدنیا والآخره شوند!

 پس حرف شیعه دروغ و داستان غدیر افسانه است!

سر مهم است یا کلاه؟

برای آنکه درجه پوچی ادعای اهل تشیع در باره غدیر خم را دریابید به این مثال توجه کنید:

حضرت ابراهیم (علیه السلام) با قوم خود به دشمنی برخاستند بعد این عداوت به اوج رسید و یک روز حضرت ابراهیم(علیه السلام) از غفلت قوم استفاده کردند و بت های آنها را در هم کوبیدند و شکستند حالا اگر کسی ادعا کند که حضرت ابراهیم (علیه السلام) به خاطر بر انگیخته نشدن خشم مردم به لباس بتان دست نزدند بنظر شما جوک نمی گوید؟.

اگر ادعا کند ابراهیم لباس بتان را در کنار خود گرفتند {بخاطر مصلحت و مردم داری} بنظر شما گوینده این ادعا تب ندارد و هذیان نمی گوید؟

اگر ادعا کند که مردم در شکستن بت با ابراهیم همکاری کردند! بلکه جان خود را فدا کردند تا بت ها بشکند اما نوبت به لباس که رسید ابراهیم از ترس آنها سکوت کرد!

بنظر شما گوینده چنین حرفی دیوانه نیست؟

بابا! اهل تشیع همین را می گوید که حضرت محمد بت ها شکستاند از کسی نترسید حرف به انتخاب جانشین که رسید! سکوت کرد و ترسید.

خودش سکوت کرد علی سکوت کرد بلکه الله هم در قرآن سکوت کرد!

رفتار حضرت علی

در افسانه غدیرخم رفتار حضرت علی که به اعتراف دوست و دشمن مرد شجاعی بوده اند نیز سوال برانگیز است.

اولاً= وقتی رسول الله در دو ماه آخر عمر مصلحت گرایی را به سویی نهادند و علی را رسماً جانشین خود کردند. قصد شان حتماً این نبود که علی سکوت کند و حق خود را نگیرد قصد شان حتماً این نبود که این اعلان روی کاغذ و برای برافروختن آتش اختلاف بین امت باشد. پس وقتی حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) مصلحت گرایی را کنار گذاشت باید که حضرت علی هم کنار میگذاشت! و شمشیر در دست، دمار از روزگار کود تا گران در میاورد پس وقتی رسول الله رسماً مابقی عمر خویش را به پیش برد این هدف وقف کردند بر جانشین او لازم بود که سیاست جدید رسول الله را مشعل راه خود کند یعنی خود نیز برای کسب حق و اجرای دستور رسول الله بکوشد نه اینکه سیاست قدیم رسول الله را مرام خود قرار دهد!

فرض کنید که اگر حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) زنده می بودند و عمر و ابوبکر با ایشان مخالفت میکردند. بنظر شما آیا حضرت چه می کرد؟ سکوت می کرد یا سازش میکرد؟ یا بی توجه به اینکه قدرت دارد یا ندارد با آنها مخالفت می فرمود؟ برای دانستن جواب این سوال خوب است سابقه رسول الله را در مکه ببینیم! حاضر نشدند کوچک ترین سازشی با کفار مکه کنند حتی به عموی خود که پشتیبان ایشان بود گفتند که اگر ماه را در یک دستم بگذارید و خورشید را در دست دیگر از دعوت دست بر نمی دارم! پس بر علی لازم بود که چون رسول الله از مخالفت عمر و ابوبکر نترسد و سکوت نکند شیعه می گوید: حضرت علی فرمود که خلافت از آب دهان بز برایم بی ارزش تراست! آخر این هم جواب شد؟ حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) در شرایط خیلی بدتری کار خود را شروع کردند و موفق شدند اما حضرت علی وارث یک حکومت آماده بود.

 لقمه جویده را رسول الله در دهانش گذاشت، با این و جود مخالفان از دهانش ربودند چرا؟!!

تدبیر علی، مصم بودن و اراده علی، غیرت علی وقتی عمر به زنش جلوی چشمش حمله کرد، اسد الله بودن علی کجا بود؟ ای علمای شیعه، دروغ گفتن هم باید تابع قوانین!! باشد! شما مثل اینکه یاد تان رفته که علی کی بود که اینطور او را در افسانه خود ذلیل کردید؟! شیعه میگوید: علی برای حفظ اسلام سکوت کرد (همانطور که الله در قرآن سکوت کرد!) خب چرا حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) سکوت نکرد؟! چرا شما ساکت نمیشوید؟

علی وقتی که داد زدن و اعتراض شاید فایده داشت سکوت کرد، امروز که بیهوده است چرا عید!!غدیر خم درست کرده اید؟ و هی داد میزنید؟

2- نکته دیگری که ثابت می کند افسانه یوم غدیر خم دروغ است رفتار علی با غاصبان است! بسیار خوب قبول می کنیم که قدرت نداشت حق خود را بگیرد خوب دیگر چرا دختر به عمر داد؟

چرا در مجالس عمر رفت و آمد و او را نصیحت میکرد که اینطور کن آنطور نکن؟

آیا اینجا هم به گردن علی طناب میانداختند که یالله بیا در مجلس عمر او را نصیحت کن شما می گویید که روزی که علی را به زور به مسجد بردند تا با ابوبکر بیعت کند ایشان مشت خود را باز نکرد آیا در مجلس عمر دهان ایشان را به زور باز میکردند از شما بی حیاها بعید نیست که بگویید بله، خب چطور ایشان را به بیان کردن و نطق وامیداشتند!؟

عمر در آستانه شهادت خود 6 نفر را تعیین کرد که از بین خود خلیفه بعدی را انتخاب کنند یکی از آنها حضرت علی بود که با رغبت در آن شورا شرکت کرد شیعه می گوید: آن یک خیمه شب بازی و از اول معلوم بود که عثمان انتخاب می شود. ای کاش! این شیعه در زمان حضرت علی هم می بود تا امام خود را پند میداد که در این مجلس شرکت نکن!....

خلاصه حرف اینکه یا داستان غدیر خم دروغ است! یا در تاریخ، دو علی صحابه پیامبر بوده اند یک علی که قهربان داستان غدیر است و یک علی که در مجلس عمر رفت و آمد میکرد و دختر به عمر داد! و خیر خواه او بود.

این علی دوم را هم شیعه قبول دارد هم سنی و آن علی اول را فقط شیعه می شناسد.

و هم سنی و هم شیعه میگویند که رسول الله فقط یک صحابی بنام علی داشته! پس آن علی که شیعه و سنی هر دو قبول دارند حقیقی است و علی شیعه ها خیالی است.

سوء پیشینه

در دانش جرم شناسی به سابقه متهم می نگرند اگر مظنون سوء پیشینه داشته باشد بیشتر به او شک می کنند.

حالا در افسانه غدیر و در افسانه پهلوی شکسته فاطمه حضرت ابوبکر و عمر متهم شده اند شیعه آنها را متهم کرده است!

اگر ما قاضی عادلی باشیم اگر ما پلیس با هوشی باشیم باید برای کشف حقیقت سابقه حضرت ابوبکر و عمر را نیز بررسی کنیم.

حضرت ابوبکر و عمر و باقی متهمان در زمان وقوع حادثه غدیر سابقه پاک و شریفی دارند. وقتی به پیامبر ایمان آوردند که اسلام آوردن بازی کردن با جان بود. اما آنها تمام خطرات را به جان خریدند و تمام فشار مشرکین مکه بر آنها تنها تاثیرش این بود که آندو را در راه حمایت از رسول الله مصم تر کرد. بعد هجرت کردند. مال و خانه و زمین و فامیل و موقعیت اجتماعی وشغل خود را رها کردند! و به مدینه رفتند و بعد از آن از حماسه آفرینان حماسه های بزرگ بدر و اُحد و خندق، فتح مکه وجنگ خیبر و غیره شدند.

خلاصه

تا روز غدیر خم سابقه آنها در خشان است! بلکه تا لحظه وفات پیامبر سابقه آنها درخشان است اینجا ناگهان شیعه داد میزند که آی دزد! آی دزد! دزد کسیت؟ شیعه می گوید ابوبکر و عمر! اینها از اول هم به خاطر کسب کرسی خلافت، مسلمان شده بودند!

ما وکیلان مدافع ابوبکر و عمر می گوییم: این خیلی بی انصافی است این یک تهمت شرمناک است! روزی که ابوبکر و عمر مسلمان شدند مسلمانان ریاست را حتی در خواب هم نمی دیدند!

در روز مسلمان شدن عمر، حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) در خانه زید بن ارقم جلسه پنهانی داشت! علنی نمیتوانست جلسه تشکیل دهد. ریاست و کرسی ریاست کجا بود؟ 13 سال وضع به همین منوال بود! اگر کسی کوچکترین هوس حکمرانی در سر داشته باشد باید راه ابوبکر وعمر و عثمان را (در مقیاس های مادی) انتخاب نکند!

کسیکه جنس او شیشه خرده دارد اگر هوس ریاست به سرش بزند همان راه را انتخاب می کند که در دنیا رواج دارد یعنی اول میرود در خم شدن و تملق کردن دکترا میگیرد بعد عملاً به حاکمی تملق می کند و کم کم جلو میرود.

پس صحابه سابقه پاکی دارند و اصلاً سوء پیشینه ندارند همین دلیل است که بگوییم داستان یوم غدیرخم دروغ است! و غیر از این ما دهها دلیل دیگر هم داریم! که بعضی راگفته و برخی دیگر را خواهیم گفت:

ساحر مکه کی بود؟!

علمای اهل تشیع که این پیشینه پاک را می بینند چونکه استادان در داستان سرایی هستند می گویند:

عمر و ابوبکر و عثمان و دیگران به این خاطر زود به حضرت محمد ایمان آوردند که ساحری به آنها گفته بود کار این مرد بالا میگیرد و پادشاه می شود.

آفرین به این جواب! ببینید چگونه خود را از تنگنا نجات میدهند. این مصبیت بزرگ علمای شیعه است همین باعث می شود که راه حق را پیدا نکنند چون هر وقت در بحث در تنگنا قرار گرفتند. داستانی شبیه به این می سازند! آیا داستانسرایی و خیالبافی کار سختی است؟ تنها امید ما به عوام شیعه است! شاید که حق جویان آنها هدایت شوند!

در هیچ تاریخ معتبری ذکری از جادوگر چیره دست و غیب گوی مکه نیست.

در تاریخ بشریت ساحران و جادوگران همیشه دشمن حق بوده اند اسلام تمام ساحران را بدون استثناء کافر میداند.

جادوگران هرگز به دین کمک نمی کنند در زمان فرعون، علیه موسی صف بستند در زمان حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم)، لبید جادوگر به تحریک یهودیان پیامبر را سحر کرد جادوگران اگر که به فرض محال علم غیب می داشتند ومی دانستند اسلام حتماً پیروز می شود باز براساس فطرت شیطانی خود هرگز کسی را تشویق نمی کردند که برو به حضرت محمد کمک کن!

خیالپردازان و فرضیه سازان شیعه حتما میگویند جادوگر با فرستادن عمر و ابوبکر قصد داشت اسلام را از درون ضربه بزند اما شیعه هم مجبور است قبول کند که جادوگران غیب نمی دانند شیعه غیب دانی را از صفات امامان خود می داند و گمان نمی کنم که بخواهند جادوگران را به مقام امامان برسانند یا امامان را به سطح جادوگران تنزل مقام دهند.

وقتی جادوگر غیب نمی داند (و حداقل خودش میداند که نمی داند) پس بر اساس فطرت ناپاک خود محال است کسی را تشویق کند که برو به پیامبر کمک کن تا دینش غالب شود و بساط جادوگری وبت پرستی برچیده شود (وعملا هم همین طور شد)، این حرف بی اساس را شیعه برای پایمال کردن سابقه نیک عمر و ابوبکر ساخته و نه قبل از واقعه غدیر این داستان دروغین، نظیری در تاریخ ندارد و نه بعد از و قایع غدیر تا امروز در جایی دیگر تکرار شده و گوشی چنین حرف عجیبی را باز دوباره نشنیده است!.

 در زمانه فرعون تمدن مادی در اوج، و علم جادوگری پیشرفت حیرت آوری داشت ولی یک جادوگر هم به فرعون نگفت که آینده موسی درخشان است. جادوگران را چه به این غلطها؟ جادوگر هرگز غیب نمی داند لذا مامی بینیم که جادوگران همگی به کمک فرعون شتافتند.

این فقط شیعه است که جادوگر خیالی مکه را غیب دان دانسته. والا هیچکس که نداند جادوگران خود شان میدانند که حقه بازند و غیب نادان.

 پس محال است که ابوبکر و عمر را به این ماموریت 23 ساله خطرناک بفرستند. ماموریتی که تیشه به ریشه علم جادوگری و شیطان صفتی میزد و عملاً هم زد! شیعه یک نمونه دیگر در تاریخ نشان دهد که کسانی به حرف جادوگری به کمک یک آدم نیک سرشت رفته اند تا ما حرف خود را پس بگیریم!

این خیالپردازی منحصر بفرد برای این گفته شده که شیعه برای پایمال کردن سابقه نیک اصحاب پیامبر (و برای توضیح و توجیه ایمان آوردن عمر و  ابوبکر از همان روزهای اول) هیچ چیزی بهتر از این به عقلش نرسیده!!

مبادا منظور شیعه حضرت محمد r باشد!؟

این جادوگری که شیعه ساخته حتماً غیبگویی های دیگری هم داشته که درست در آمده. حتماً آدم مشهوری بوده که اینطور به خاطر یک حرف او ابوبکر و عمر به آب و آتش زدند. و از فامیل، وطن و جان دست کشیدند!

آخر او کیست؟ غیب گویی های دیگر او در چه باره بود؟ شیعه جواب ندارد.

اما تاریخ به ما می گوید در زمان ظهور حضرت محمد، کافران مکه فقط یک ساحر بزرگ را می شناختند اما به حرفهای او یقین نداشتند و حاضر نبودند بر سر حرفهایش یک پول هم سرمایه گذاری کنند چه برسد که جان فدا نمایند. کافران مکه، هر کسی که به این شخص {از نظر آنها ساحر} ایمان میاورد را فردی احمق و دیوانه خطاب میکردند آری کافران مکه حضرت محمد را جادوگر و ساحر می پنداشتند که پیشگویی هایش درست در میامد، پیشگویی کرده بوده که رومیان شکست خورده، دوباره فارسی ها را شکست خواهند داد که درست در آمد منظور شیعه از جادوگری مکه کیست؟ نکند منظور آن خبیث ها حضرت محمد است؟!

 آخر تاریخ نام غیبگویی دیگری را در عهد ظهور رسول الله ثبت نکرده است.

حضرت ابوبکر و عمر و عثمان و سایر صحابه به حرفهای حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) از جمله به غیب گویی های ایشان ایمان آوردند آیا ایمان به محمد (صلى الله علیه وسلم) جرم است؟

آری حضرت محمد (صلى الله علیه وسلم) به اصحاب خود در مکه در وقتی که مستضعف بودند وعده دادند که شما بزودی بادشاهان �